Bezsenne Środy: „Strażnicy Światła” Abby Geni – NAJLEPSZA powieść 2017!

Kiedy zniesie nas kalifornijski prąd na Oceanie Spokojnym, kiedy uda nam się skupić wzrok i akurat aura będzie po naszej stronie, kiedy spojrzymy w stronę horyzontu, to być może uda nam się pośród rosnącej mgły dostrzec szereg skał wystających ze spienionych wód. Niewielki archipelag, który przy dobrych wiatrach można zauważyć nawet z lądu. Ostre jak brzytwa wierzchołki, skołtunione gromady ptactwa, gigantyczne fale, które utrudniają jakikolwiek dostęp do Wysp. To tam znajduje się rezerwat przyrody jedyny w swoim rodzaju. Rezerwat o długiej i krwawej historii, który odwiedzali najpierw Indianie, a potem całe grupy kolonizatorów, z Sir Francisem Drakem na czele. Rezerwat, w którym przyroda nie ma w sobie nic magicznego, nic przyjaznego. Miejsce, na którym można zginąć jeśli tylko krzywo postawi się jeden krok.

Witajcie na Wyspach Farallońskich, na Wyspach Umarłych. 

To właśnie ten nieprzyjazny człowiekowi skrawek niemal niezamieszkałego lądu na bezkresnym oceanie wybrała na miejsce akcji swojej niesamowitej powieści Abby Geni, tworząc jedyny w swoim rodzaju thriller o zbrodni, o tajemnicy i bezlitosnej sile natury – „Strażnicy światła”.

Tutaj nie ma pór roku, są tylko sezony odpowiadające istotom, które przejmują wybrzeża i skały. Lato to sezon rekinów, gigantycznych żarłaczy białych, osiągających tu rekordowe rozmiary, które szamocą się wśród krwawej kipieli. Jesień to sezon wielorybów, które prężą swoje olbrzymie cielska i tańczą pośród jesiennych mgieł. Zima to sezon fok, opasłych lwów morskich, które całymi gromadami zajmują brzegi, by rodzić młode i zapładniać się od nowa całymi tygodniami. I w końcu wiosna, sezon ptaków, kiedy powietrze wypełnia zgiełk nie do opisania, trujący smród amoniaku i trzepot rozpędzonych skrzydeł, pazurów i dziobów. Jeszcze setki tysięcy myszy, pełzających niezależnie od pory roku, od pływów oceanu. Niejeden stracił na Wyspach życie. Niejeden źle postawił stopę, by wpaść w skalną czeluść. Niejeden został ofiarą mew. Niejeden zamienił się w kilka godzin w rozdarty, rozdziobany, rozerwany na strzępy szkielet. Wspomnienie o człowieku.

„Musiałam tu przyjechać. To naprawdę było aż takie proste. To uczucie nigdy nie przypominało pragnienia albo życzenia – to zawsze była potrzeba, przymus.”

Na Wyspy Farallońskie przybywa Miranda, fotograf przyrody, by przez kolejny rok uwieczniać na zdjęciach ten niezwykły kawałek dzikiej jak nigdzie przyrody. Dołącza tym samym do małej grupy badaczy, którzy od dłuższego czasu zasiedlają wyspę, prowadząc szczegółowe obserwacje rezerwatu. Biolodzy, specjaliści od ptaków, rekinów, fok i wielorybów, garść kobiet i mężczyzn, żyjących razem w rozpadającej się chacie, niczym ekscentryczna, nieco oddalona od zwykłego świata rodzina. Tutaj nie mówi się o przeszłości, nie ingeruje się w życie Wysp i swoje nawzajem. Kiedy Miranda zostaje brutalnie napadnięta, nikt zdaje się o niczym nie wiedzieć. A kiedy jej prześladowca ginie na skałach w nieszczęśliwym wypadku, a akty przemocy powtarzają się, już nikomu nie będzie można ufać.

Napisać o „Strażnikach światła”, że to powieść wybitna w swoim gatunku nie będzie wystarczającą dla niej pochwałą. Napisać, że to spektakl grozy, olśniewający debiut, to wciąż jeszcze zbyt mało, by wyrazić całą okrutną, skalistą, morską niesamowitość, jaką Abby Geni zamknęła w swojej historii z Wysp Umarłych. Opowieść Mirandy to jednocześnie pełnokrwisty thriller, jak i poruszająca opowieść o stracie, krzywdzie, o kobiecej rozpaczy. Wyspy Farallońskie dopełniają jej portretu i stają się jednocześnie lustrem wszystkich bohaterów – biernych, wyzutych ze współczucia, zapatrzonych nie tyle w siebie, co w otaczającą ich zimną, nieprzyjazną naturę, wraz ze wszystkimi jej wysłannikami. Tutaj ciężarem jest samo ludzkie życie, więc lepiej nie przyglądać mu się z bliska. O wiele łatwiej nurkować pośród żarłaczy, głaskać gargantuiczne płetwale, walczyć o skrawek ziemi z chmarą ptaków, czy stadem fok. O wiele łatwiej, niż stawić czoła rzeczywistości.

„Kiedyś, jestem tego pewna, raz jeszcze zobaczę w archipelagu to, czym on naprawdę jest – dzikie miejsce, nic ponadto. Miejsce, w którym nie mają zastosowania zasady, wygody i zabezpieczenia znane w nowożytnym świecie. Na razie jednak wyspy wydają się nie tyle dzikie, co nienawistne. Za każdy dar trzeba zapłacić potworną cenę.”

„Strażnicy światła” oczarowują grozą, wywołują dreszcze niepokoju, niezmiennie hipnotyzują narastającym napięciem, a Wyspy Farallońskie jeszcze nigdy nie miały takiego wspaniałego kronikarza po swojej stronie. Podczas lektury, tak jak tam, u boku Mirandy, czas płynie inaczej. Staje się gęsty, namacalny, niemal plastyczny. Dajcie się pochłonąć lodowatej wodzie, pozwólcie wichrom oczyścić się do kości, zatopcie się w niekończącej się mgle. Może Wam uda się dostrzec światełko na szczycie skał?

To bez dwóch zdań NAJLEPSZA powieść roku 2017 do tej pory, porównywalna w emocjach, opisach przyrody i ludzkich dusz z niezastąpioną „Euforią” Lily King.

Dzisiaj nie zmrużę oka, bo stąd nie ma ucieczki.

O.

*Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Kobiece. ❤

**Zapraszam na filmik i na rozdanie!

21 thoughts on “Bezsenne Środy: „Strażnicy Światła” Abby Geni – NAJLEPSZA powieść 2017!

  1. Mon. pisze:

    Czytałam dzisiaj recenzję tej książki na innym blogu i nie była zbyt przychylna. Przekonałaś mnie jednak, dodaję do listy do przeczytania 😀
    Pozdrawiam!

  2. Martula pisze:

    Ciężko się było zdecydować, ale właśnie zrobilam zamówienie i z Twoich polecanek kupiłam Euforię, Rebekę, Stację11 i Blade Runner (mam nadzieję, że równie dobry jak mój ukochany Ubik) . Bardzo lubię Twojego bloga. Pozdrawiam serdecznie

  3. Book Of Owl pisze:

    Zdecydowanie muszę przeczytać taką książkę :O Morze i do tego tak niesamowita historia to coś dla mnie! Jak słuchałam Twojej recenzji, to ciaruchy latały mi po plecach od góry do dołu!!! Zdecydowanie numer 1 na mojej liście do przeczytania 🙂

  4. Bookendorfina pisze:

    Książka nie zrobiła na mnie aż tak oszałamiającego wrażenia jak na Tobie, jednak w porywającym stylu prowadziła mnie przez mroczny wyspiarski klimat owiany legendą i tajemnicze intrygujące wydarzenia. Bardzo udany debiut. 🙂
    Bookendorfina

  5. Rina pisze:

    Bardzo podobał mi się klimat tej książki i cudowne opisy przyrody, ale uważam, że za mało w niej akcji. Rzadko coś się dzieje, a jak już, to jakoś mnie to nie emocjonowało. Mimo wszystko sądzę, że warto po nią sięgnąć, właśnie dla tej wyjątkowej atmosfery. 🙂

    • Bombeletta pisze:

      Haha 😀 Wiesz co, bo to Wydawnictwo KOBIECE, więc jednoznacznie się kojarzy z babeczkami, ale powieść moim zdaniem nie tylko dla kobiet. 🙂 Daj znać po lekturze!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s